Günlerdir sınırında yaşıyoruz aşkın,

Günlerdir uçurumunda

Bu kaçıncı atışım kendimi Kollarından yalnızlığa

 

Bu kaçıncı dargınlık,

Bu kaçıncı barışma?

Belli ki Sensizliğe sürgün artık bu gözler,

Sensizliğe sürgün bu dudaklar

 bu eller Şimdi yorgun bir çınar gibi

  

kalbim Artık sana değil Sensizliğe yaslanacağım

Hoşça kal güz çiçeğim hoşça kal

Seni artık gözyaşlarınla ıslanmış Yastıklara bırakacağım.

 

Oysa yıllarca Yemyeşil bir orman köyünde sakladım gözlerini

Dağ başlarında çoban ateşleri yaktım üşümeyesin diye Ellerine

kör gecelerin karanlığında sarıldım

Ve haykırdım En dipsiz kuyulara adını,

 

Ezberlettim seni kurtlara kuşlara

Sense beni sokaklara vurdun

Ve en zehir şarkılara

 

Bilirsin Rüzgâra bıçak

Yağmura ateş

Buluta kurşun işlemez

Sende öylesine vurdun ki beni

 

Artık bana Hiçbir acı kâr etmez

Neylersin Önce melekler terk etti bizi

Sonra masmavi düşler

Öpüşler, gülüşler çiçekler

 

Büyüsü kalmadı artık kavuşmaların

Bundan böyle Bizi her köşede

Bambaşka bir cehennem bekler

Sende bundan böyle

 

İçi boş şarkılarla avut kendini

En ucuz şarkılarla yıka kirli ruhunu....

Açılırsın Taşlar yosuna sarılır bilirsin

 

Sarmaşıklar duvarlara

Geceler karanlığa

Sende yalnızlığına sarılırsın

Ve kadınsın Ağlayabilirsin gönlünce

 

Gözyaşların pınarlar misali çağlar

Ama unutma ki erkeğim ben

Ve erkekler hep yalnız ağlar